CJC-1295 i ipamorelina podnosz\u0105 IGF-1 po\u015brednio. Robi\u0105 to, stymuluj\u0105c uwalnianie hormonu wzrostu przez dwa oddzielne szlaki biologiczne. Sam IGF-1 jest tym, co powstaje p\u00f3\u017aniej w w\u0105trobie, w odpowiedzi na ten sygna\u0142 hormonu wzrostu. Zrozumienie tego \u0142a\u0144cucha zdarze\u0144 \u2013 zamiast traktowania IGF-1 jako czego\u015b, na co peptydy dzia\u0142aj\u0105 bezpo\u015brednio \u2013 jest kluczem do zrozumienia, dlaczego te dwa zwi\u0105zki s\u0105 tak cz\u0119sto omawiane razem.<\/p>\n
IGF-1 nie jest czym\u015b, co CJC-1295 czy ipamorelina produkuj\u0105 bezpo\u015brednio. Zamiast tego oba zwi\u0105zki dzia\u0142aj\u0105 na wcze\u015bniejszym etapie. Pobudzaj\u0105 przysadk\u0119 m\u00f3zgow\u0105 do uwalniania hormonu wzrostu, kt\u00f3ry nast\u0119pnie w\u0119druje do w\u0105troby i innych tkanek i wyzwala produkcj\u0119 IGF-1 jako wt\u00f3rnego, downstream hormonu. Dlatego w\u0142a\u015bnie IGF-1 jest tak cz\u0119sto u\u017cywany jako praktyczny marker, na kt\u00f3rym badacze polegaj\u0105, aby oceni\u0107, czy te peptydy wywieraj\u0105 efekt biologiczny. Sam hormon wzrostu jest uwalniany w kr\u00f3tkich, szybko fluktuuj\u0105cych wybuchach. Utrudnia to jego znacz\u0105ce zmierzenie pojedynczym badaniem krwi. IGF-1 natomiast narasta bardziej stopniowo i pozostaje podwy\u017cszony przez d\u0142u\u017cszy, bardziej sta\u0142y okres. Czyni to go bardziej stabilnym i interpretowalnym sygna\u0142em trwa\u0142ej aktywno\u015bci osi hormonalnej.<\/p>\n
W g\u0142\u00f3wnym badaniu na ludziach dotycz\u0105cym CJC-1295 ten dok\u0142adny wzorzec zosta\u0142 bezpo\u015brednio udokumentowany. Pojedyncza dawka podnios\u0142a hormon wzrostu w ci\u0105gu godzin. IGF-1 potrzebowa\u0142 jednak wi\u0119cej czasu, aby wzrosn\u0105\u0107, a nast\u0119pnie pozostawa\u0142 podwy\u017cszony przez dziewi\u0119\u0107 do jedenastu dni \u2013 znacznie d\u0142u\u017cej ni\u017c sam skok hormonu wzrostu. Powtarzane dawkowanie przez kilka tygodni utrzymywa\u0142o IGF-1 powy\u017cej warto\u015bci wyj\u015bciowej przez okres do 28 dni [1].<\/p>\n
Proponowane uzasadnienie \u0142\u0105czenia CJC-1295 z ipamorelin\u0105 sprowadza si\u0119 do tego: dzia\u0142aj\u0105 na dw\u00f3ch odr\u0119bnych systemach receptorowych, oba ostatecznie zasilaj\u0105cych ten sam szlak hormon wzrostu-do-IGF-1. CJC-1295 dzia\u0142a przez receptor GHRH. Ipamorelina dzia\u0142a przez oddzielny receptor greliny. Teoria m\u00f3wi, \u017ce zaanga\u017cowanie obu szlak\u00f3w razem wywo\u0142uje wi\u0119kszy \u0142\u0105czny wzrost hormonu wzrostu \u2013 a w konsekwencji IGF-1 \u2013 ni\u017c ka\u017cdy zwi\u0105zek osobno.<\/p>\n
Warto wyra\u017anie zaznaczy\u0107, \u017ce ta teoria \u0142\u0105czonego efektu to hipoteza mechanistyczna. Jest zakorzeniona w tym, jak ka\u017cdy szlak dzia\u0142a indywidualnie. \u017badne opublikowane badanie na ludziach nie zmierzy\u0142o bezpo\u015brednio poziom\u00f3w IGF-1 po podaniu CJC-1295 i ipamoreliny razem jako kombinacji. Najsilniejsze, najbardziej bezpo\u015brednie dost\u0119pne dane IGF-1 pochodz\u0105 z bada\u0144 CJC-1295 podawanego samodzielnie [1].<\/p>\n
Jednym z bardziej naukowo interesuj\u0105cych odkry\u0107 dotycz\u0105cych CJC-1295 jest to: mimo bycia d\u0142ugodzia\u0142aj\u0105cym zwi\u0105zkiem, nie zalewa on po prostu organizmu sta\u0142ym, p\u0142askim poziomem hormonu wzrostu. Zamiast tego badania na ludziach wykaza\u0142y, \u017ce naturalny wzorzec organizmu polegaj\u0105cy na uwalnianiu hormonu wzrostu w przerywanych wybuchach, czyli pulsach, kontynuowa\u0142 si\u0119 nawet podczas trwa\u0142ej stymulacji CJC-1295. W badaniu specjalnie zaprojektowanym, aby to zbada\u0107, badacze mierzyli poziomy hormonu wzrostu co 20 minut przez noc u m\u0119\u017cczyzn, zar\u00f3wno przed, jak i po pojedynczej iniekcji CJC-1295. Stwierdzili, \u017ce cz\u0119stotliwo\u015b\u0107 i wielko\u015b\u0107 poszczeg\u00f3lnych puls\u00f3w hormonu wzrostu pozosta\u0142y w du\u017cej mierze niezmienione. To, co zmieni\u0142o si\u0119 dramatycznie, to poziom \u201edoliny” \u2013 niski punkt, do kt\u00f3rego hormon spada\u0142 mi\u0119dzy pulsami. Ten poziom doliny wzr\u00f3s\u0142 mniej wi\u0119cej 7,5-krotnie w por\u00f3wnaniu do stanu przed leczeniem [2].<\/p>\n
To odkrycie ma znaczenie. Sugeruje, \u017ce CJC-1295 dzia\u0142a poprzez podnoszenie pod\u0142ogi naturalnego rytmu organizmu, a nie ca\u0142kowite obchodzenie tego rytmu. Jest to biologicznie odmienne od zwyk\u0142ego bezpo\u015bredniego wstrzykiwania syntetycznego hormonu wzrostu, poniewa\u017c to drugie podej\u015bcie nie opiera si\u0119 na w\u0142asnym pulsacyjnym wzorcu uwalniania organizmu ani go nie zachowuje.<\/p>\n
Wk\u0142ad ipamoreliny do tego samego obrazu pulsacyjnego dzia\u0142a przez inny mechanizm. Jako agonista receptora greliny, badania farmakokinetyczne na ludziach wykaza\u0142y, \u017ce wywo\u0142uje pojedynczy, ostry, samodzielny puls uwalniania hormonu wzrostu. Ten puls osi\u0105ga szczyt oko\u0142o 40 minut po podaniu i wraca do warto\u015bci wyj\u015bciowej w ci\u0105gu kilku godzin, zgodnie z jej kr\u00f3tkim dwugodzinnym okresem p\u00f3\u0142trwania [3].<\/p>\n
Rozumowanie mechanistyczne stoj\u0105ce za \u0142\u0105czeniem tych dw\u00f3ch zwi\u0105zk\u00f3w dzia\u0142a wi\u0119c tak: CJC-1295 podnosi trwa\u0142y poziom bazowy, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego zachodz\u0105 pulsy, podczas gdy ipamorelina mo\u017ce wyzwoli\u0107 dodatkowy, bardziej natychmiastowy puls na\u0142o\u017cony na ten poziom bazowy. Ponownie jednak, ten \u0142\u0105czony wzorzec pulsacyjny nie by\u0142 bezpo\u015brednio zmierzony w badaniu na ludziach testuj\u0105cym oba zwi\u0105zki razem. Pozostaje rozs\u0105dn\u0105 ekstrapolacj\u0105 z tego, jak ka\u017cdy zwi\u0105zek zachowuje si\u0119 samodzielnie [1], [2], [3].<\/p>\n
Hormon wzrostu i testosteron s\u0105 regulowane przez oddzielne systemy hormonalne w organizmie. Obecne badania nie pokazuj\u0105, \u017ce CJC-1295 czy ipamorelina bezpo\u015brednio podnosz\u0105 poziomy testosteronu, mimo \u017ce oba hormony s\u0105 cz\u0119sto omawiane razem w rozmowach o sk\u0142adzie cia\u0142a, mi\u0119\u015bniach i starzeniu si\u0119. O\u015b hormon wzrostu\u2013IGF-1, na kt\u00f3r\u0105 dzia\u0142aj\u0105 te dwa peptydy, jest zarz\u0105dzana przez szlak podwzg\u00f3rzowo-przysadkowo-somatotropowy. Produkcja testosteronu natomiast jest zarz\u0105dzana przez odr\u0119bny szlak podwzg\u00f3rzowo-przysadkowo-gonadalny, obejmuj\u0105cy hormon luteinizuj\u0105cy dzia\u0142aj\u0105cy na j\u0105dra. Oba systemy mog\u0105 wp\u0142ywa\u0107 na siebie po\u015brednio przez og\u00f3lne efekty metaboliczne i zwi\u0105zane ze sk\u0142adem cia\u0142a. Nie s\u0105 to jednak te same szlaki sygna\u0142owe, a stymulowanie jednego automatycznie nie oznacza, \u017ce drugi te\u017c jest stymulowany.<\/p>\n
Przegl\u0105d analizuj\u0105cy stymulatory hormonu wzrostu jako potencjaln\u0105 terapi\u0119 wspomagaj\u0105c\u0105 u m\u0119\u017cczyzn z niskim testosteronem zbada\u0142 t\u0119 po\u015bredni\u0105 zale\u017cno\u015b\u0107. Opisa\u0142, jak zwi\u0105zki te mog\u0142yby uzupe\u0142nia\u0107 terapi\u0119 testosteronem, poprawiaj\u0105c sk\u0142ad cia\u0142a i pewne objawy cz\u0119sto zwi\u0105zane z niskim testosteronem. Przegl\u0105dana korzy\u015b\u0107 by\u0142a jednak ramowana jako komplementarny efekt metaboliczny, a nie bezpo\u015brednie dzia\u0142anie podnosz\u0105ce testosteron. Autorzy jasno zaznaczyli, \u017ce dane kliniczne wspieraj\u0105ce to konkretne zastosowanie pozostaj\u0105 ograniczone [4].<\/p>\n
Oddzielnie, oryginalna charakterystyka farmakologiczna ipamoreliny jest warta odnotowania tutaj z powi\u0105zanego powodu. W przeciwie\u0144stwie do niekt\u00f3rych innych peptyd\u00f3w uwalniaj\u0105cych hormon wzrostu, stwierdzono, \u017ce nie zwi\u0119ksza znacz\u0105co kortyzolu ani ACTH nawet przy wysokich dawkach. Dowodzi to znacz\u0105cego stopnia selektywno\u015bci specyficznie dla szlaku hormonu wzrostu, a nie wywo\u0142ywania szerszej odpowiedzi hormonalnej na stres. To samo podstawowe badanie nie mierzy\u0142o ani nie raportowa\u0142o jednak testosteronu w og\u00f3le [5].<\/p>\n
Razem wzi\u0105wszy, dok\u0142adnym stanowiskiem jest to: \u017cadne bezpo\u015brednie dowody nie wspieraj\u0105 CJC-1295 czy ipamoreliny jako zwi\u0105zk\u00f3w zwi\u0119kszaj\u0105cych testosteron. Jakikolwiek zwi\u0105zek mi\u0119dzy tymi peptydami a testosteronem powinien by\u0107 rozumiany jako po\u015bredni i teoretyczny, wymagaj\u0105cy dalszych dedykowanych bada\u0144, a nie traktowany jako ustalony efekt.<\/p>\n
Najwyra\u017aniejsze, najbardziej bezpo\u015brednie dowody \u0142\u0105cz\u0105ce te zwi\u0105zki z IGF-1 i pulsacyjnym uwalnianiem hormonu wzrostu pochodz\u0105 z bada\u0144 CJC-1295 podawanego samodzielnie. Cho\u0107 logika mechanistyczna \u0142\u0105czenia go z ipamorelin\u0105 jest naukowo uzasadniona, \u017cadne opublikowane badanie na ludziach nie zmierzy\u0142o poziom\u00f3w IGF-1, wzorc\u00f3w puls\u00f3w hormonu wzrostu ani testosteronu specyficznie po podaniu obu zwi\u0105zk\u00f3w razem.<\/p>\n
Czytelnicy powinni traktowa\u0107 narracj\u0119 o \u201ekombinacji” jako dobrze uzasadnion\u0105 hipotez\u0119 zbudowan\u0105 z oddzielnych bada\u0144 pojedynczych zwi\u0105zk\u00f3w \u2013 a nie jako bezpo\u015brednio potwierdzone odkrycie.<\/p>\n
Niniejsza tre\u015b\u0107 ma wy\u0142\u0105cznie cel edukacyjny i informacyjny i nie powinna by\u0107 interpretowana jako porada medyczna ani zalecenie terapeutyczne. CJC-1295 i ipamorelina pozostaj\u0105 zwi\u0105zkami badawczymi i nie s\u0105 zatwierdzone przez FDA ani Europejsk\u0105 Agencj\u0119 Lek\u00f3w do \u017cadnego zastosowania medycznego, czy to stosowane indywidualnie, czy w kombinacji. \u017badne opublikowane badanie na ludziach nie zmierzy\u0142o bezpo\u015brednio poziom\u00f3w IGF-1, wzorc\u00f3w hormonu wzrostu ani efekt\u00f3w na testosteron dla tych dw\u00f3ch zwi\u0105zk\u00f3w podawanych razem.<\/p>\n
[1] Teichman, S. L., Neale, A., Lawrence, B., Gagnon, C., Castaigne, J. P., & Frohman, L. A. (2006). Prolonged stimulation of growth hormone (GH) and insulin-like growth factor I secretion by CJC-1295, a long-acting analog of GH-releasing hormone, in healthy adults. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 91<\/em>(3), 799\u2013805. https:\/\/doi.org\/10.1210\/jc.2005-1536<\/a><\/span><\/p>\n [2] Ionescu, M., & Frohman, L. A. (2006). Pulsatile secretion of growth hormone (GH) persists during continuous stimulation by CJC-1295, a long-acting GH-releasing hormone analog. Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 91<\/em>(12), 4792\u20134797. https:\/\/doi.org\/10.1210\/jc.2006-1702<\/a><\/span><\/p>\n [3] Gobburu, J. V., Agers\u00f8, H., Jusko, W. J., & Ynddal, L. (1999). Pharmacokinetic-pharmacodynamic modeling of ipamorelin, a growth hormone releasing peptide, in human volunteers. Pharmaceutical Research, 16<\/em>(9), 1412\u20131416. https:\/\/doi.org\/10.1023\/a:1018955126402<\/a><\/span><\/p>\n [4] Sinha, D. K., Balasubramanian, A., Tatem, A. J., Rivera-Mirabal, J., Yu, J., Kovac, J., Pastuszak, A. W., & Lipshultz, L. I. (2020). Beyond the androgen receptor: The role of growth hormone secretagogues in the modern management of body composition in hypogonadal males. Translational Andrology and Urology, 9<\/em>(Suppl. 2), S149\u2013S159. https:\/\/doi.org\/10.21037\/tau.2019.11.30<\/a><\/span><\/p>\n