Welke doseringen van koperpeptide (GHK-Cu) werden gebruikt in dier- en mensstudies?

Koper peptydowy miedzi (GHK-Cu) w badaniach na zwierzętach i u ludzi

De doses koperpeptide die in onderzoek worden gebruikt variëren sterk, afhankelijk van het onderzoeksmodel en de manier van toediening. In dierstudies wordt meestal een bereik van microgram tot milligram per kilogram lichaamsgewicht gebruikt, terwijl in studies bij mensen vooral topische toepassingen of lage systemische blootstelling worden gebruikt in plaats van nauwkeurig gedefinieerde inwendige doses. In dierstudies werd koperpeptide onder andere toegediend door intraperitoneale injectie, topische toepassing of met behulp van biomaterialen. De gerapporteerde experimentele doses variëren meestal van ongeveer 0,5 mg/kg tot 10 mg/kg in meervoudige toedieningsregimes. Sommige mechanistische studies schatten ook een totale dagelijkse blootstelling van 100-200 mg op basis van het hele lichaam (Pickart et al., 2014). In topische dierstudies wordt koperpeptide meestal gebruikt in lage concentraties in formuleringen die lokaal werken in plaats van systemisch. Deze aanpak is gebruikelijk in wond- en brandwondenmodellen, waarbij het peptide wordt toegediend via systemen zoals liposomen, hydrogels of steigers om weefselregeneratie te bevorderen (Wang et al., 2017; Zhou et al., 2021).

In onderzoeken bij mensen is de dosering minder gestandaardiseerd en heeft deze meestal betrekking op topische of cosmetische toepassingen. In klinische onderzoeken naar wondgenezing, zoals diabetische ulcera, werd koperpeptiden direct op de aangetaste gebieden aangebracht in plaats van systemisch toegediend. Om deze reden is het moeilijk om doseringen tussen onderzoeken direct te vergelijken (Mulder et al., 1994). Bij nieuwere toedieningsmethoden, zoals microneedling of intradermale systemen, is aangetoond dat koperpeptiden relatief snel uit het lichaam worden verwijderd, wat betekent dat herhaalde toedieningen of systemen met gecontroleerde afgifte noodzakelijk zijn om het effect te behouden (Li et al., 2015). Nasale en injecteerbare toediening zijn voornamelijk onderzocht in preklinische modellen, met name neurologische, maar er ontbreken gestandaardiseerde doseringsschema's voor mensen bij het gebruik van deze methoden.

Vanuit een mechanistisch oogpunt vloeit de variabiliteit van de dosering voort uit de manier waarop de koperpeptide in het lichaam werkt. Het wordt snel gemetaboliseerd, bindt sterk aan koper en werkt voornamelijk lokaal in de weefsels, in plaats van hoge bloedconcentraties te vereisen. Hierdoor wordt effectiviteit vaak bereikt op de plaats van toediening, in plaats van door hoge systemische doses. De koperpeptide die in onderzoek wordt gebruikt, is verkrijgbaar via leveranciers zoals SemaxPolska. Het is belangrijk om te benadrukken dat de doses die worden gebruikt in dierstudies en experimenten geen richtlijnen bieden voor veiligheid of werkzaamheid bij mensen, aangezien er nog geen standaard klinische dosering is vastgesteld.

Welke concentraties van koperpeptide werden gebruikt in cosmetisch onderzoek?

In cosmetisch en dermatologisch onderzoek wordt koperpeptiden doorgaans gebruikt in lage concentraties in topische preparaten. Deze liggen meestal tussen ongeveer 0,01%en 0,1%, hoewel in sommige formulaties of onderzoeksontwerpen concentraties tot 0,4%zijn gebruikt. In gecontroleerde studies bij mensen, gericht op huidveroudering en huidvernieuwing, werden deze preparaten meestal tweemaal daags gedurende 8 tot 12 weken gebruikt. Deze studies toonden een verbetering in huiddikte, elasticiteit en een vermindering van de zichtbaarheid van rimpels aan (Pickart & Margolina, 2018; Badenhorst et al., 2016). In placebogecontroleerde studies leidde het gebruik van koperpeptiden tot meetbare verbeteringen in de huidkwaliteit zonder significante systemische absorptie, wat de lokale werkzaamheid ervan bevestigt.

Eerder onderzoek heeft ook aangetoond dat zelfs lage concentraties van koperpeptiden de huidremodellering kunnen stimuleren. Dit komt doordat een koperpeptide fungeert als een signaalmolecuul, dat biologische processen initieert in plaats van een simpele dosis-responsrelatie te vertonen die kenmerkend is voor veel stoffen (Reddy et al., 2012). Studies naar huidpenetratie laten zien dat het koperpeptide de stratum corneum kan doordringen en diepere lagen kan bereiken, waar het zelfs bij lage concentraties herstelprocessen beïnvloedt (Hostynek et al., 2010).

Vanuit een mechanistisch oogpunt zijn lagere concentraties effectief omdat koperpeptiden genactiviteit reguleren, de collageenproductie ondersteunen en de antioxidatieve paden beïnvloeden, in plaats van een hoge systemische blootstelling te vereisen. Het is echter belangrijk om te onthouden dat verschillen in formuleringen, toedieningssystemen en onderzoeksopzetten resultaten kunnen beïnvloeden, waardoor directe vergelijking wordt bemoeilijkt. Het koperpeptide dat in onderzoek en formuleringen wordt gebruikt, is verkrijgbaar via leveranciers zoals SemaxPolska. De concentraties die in cosmetisch onderzoek worden gebruikt, mogen niet gelijk worden gesteld aan medische doseringen en de gepresenteerde resultaten vormen geen bevestigde therapeutische effecten.

Referenties

• Pickart, L., Vasquez-Soltero, J. M., & Margolina, A. (2014). GHK en DNA: Het menselijk genoom resetten naar gezondheid. BioMed Research International, 2014, 151479.
• Wang, X., Liu, B., Xu, Q., Sun, H., Shi, M., & Zhang, L. (2017). GHK-Cu-liposomen versnellen de genezing van brandwonden bij muizen door celproliferatie en angiogenese te bevorderen. Wondgenezing en regeneratie, 25(2), 280–287.
• Zhou, M., Wu, X., Luo, J., Yang, G., Lu, Y., Lin, S., & Li, Y. (2021). Met koperpeptide verrijkte 3D-geprinte zijde-gebaseerde scaffolds bevorderen gevasculariseerde botregeneratie. Chemical Engineering Journal, 417, 129327.
• Mulder, G. D., Patt, L. M., Sanders, L., Rosenstock, J., Altman, M. I., Hanley, M. E., & Duncan, G. W. (1994). Verbeterde genezing van ulcera bij patiënten met diabetes door topische behandeling met glycyl-L-histidyl-L-lysine koper. Wondgenezing en Regeneratie, 2(4), 259–269.
• Li, H., Low, Y. S. J., Chong, H. P., Zin, M. T., Lee, C. Y., & Li, B. (2015). Levering van koperpeptide via microneedles door de huid: uitdagingen en strategieën voor huidafgifte. Journal of Pharmaceutical Investigation, 45(6), 633–642.
• Pickart, L., & Margolina, A. (2018). Regeneratieve en beschermende werkingen van het GHK-Cu peptide in het licht van nieuwe gendata. International Journal of Molecular Sciences, 19(7), 1987.
• Badenhorst, T., Svirskis, D., Merrilees, M., & Bolke, L. (2016). Effecten van GHK-Cu op MMP- en TIMP-expressie, collageen- en elastineproductie en gezichtsrimpelparameters. Journal of Aging Science, 4(2), 1–8.
• Reddy, B. Y., Jow, T., & Hantash, B. M. (2012). Bioactieve oligopeptiden in de dermatologie: Deel I. Experimentele Dermatologie, 21(8), 563–568.
• Hostynek, J. J., Dreher, F., & Maibach, H. I. (2010). Menselijke huidretentie en penetratie van een kopertripeptid in vitro als functie van huidlaag. Inflammationsonderzoek, 59(12), 1051–1059.