Tesamorelin w kulturystyce: szlaki HGH, regeneracja i spalanie tłuszczu

Tesamorelin w kulturystyce i optymalizacji sylwetki jest omawiany głównie ze względu na wpływ na naturalne szlaki hormonu wzrostu (GH) oraz insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1). Może wspierać redukcję tłuszczu trzewnego, regenerację, poprawę kompozycji ciała oraz zdrowia metabolicznego bez konieczności bezpośredniego podawania egzogennego hormonu wzrostu (HGH). W przeciwieństwie do rekombinowanego HGH, tesamorelin działa jako syntetyczny analog hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH), który stymuluje przysadkę mózgową do zwiększenia naturalnego, pulsacyjnego wydzielania GH [1–3]. Z tego powodu tesamorelin jest często postrzegany jako bardziej fizjologiczne podejście dla osób zainteresowanych rekompozycją sylwetki, okresem redukcji, regeneracją oraz optymalizacją metaboliczną.

Tesamorelin działa poprzez wiązanie się z receptorami GHRH na komórkach przysadki mózgowej, stymulując naturalne wydzielanie GH [1,3]. Wzrost poziomu GH prowadzi następnie do zwiększenia produkcji IGF-1 w wątrobie i innych tkankach. IGF-1 odpowiada za wiele anabolicznych i metabolicznych efektów związanych z sygnalizacją GH, w tym rozpad tłuszczu, syntezę białek, aktywność mitochondrialną, regenerację tkanek, poprawę regeneracji oraz utrzymanie beztłuszczowej masy mięśniowej [4–6]. Ponieważ tesamorelin pobudza własną produkcję GH organizmu zamiast bezpośrednio zastępować hormon wzrostu, wiele osób uważa go za bardziej naturalny sposób aktywacji szlaków związanych z GH.

Jednym z najlepiej udokumentowanych efektów w badaniach klinicznych jest redukcja trzewnej tkanki tłuszczowej (VAT), czyli głębokiego tłuszczu brzusznego otaczającego narządy wewnętrzne. W zbiorczych badaniach fazy III Falutz i wsp. (2010) wykazali, że tesamorelin zmniejszał ilość tłuszczu trzewnego o około 15,4% w ciągu 26 tygodni, jednocześnie poprawiając poziom triglicerydów oraz cholesterolu [4]. Badania długoterminowe wykazały, że redukcje te mogły być utrzymywane nawet przez 52 tygodnie przy kontynuacji terapii [5]. Co ważne, tesamorelin redukował głównie tłuszcz trzewny przy jednoczesnym zachowaniu tkanki mięśniowej i zdrowszego tłuszczu podskórnego, dlatego wzbudza zainteresowanie w protokołach ukierunkowanych na redukcję i rekompozycję sylwetki.

Badania wykazały również poprawę stłuszczenia wątroby oraz zdrowia metabolicznego. Stanley i wsp. (2014) odnotowali istotne zmniejszenie zarówno tłuszczu trzewnego, jak i tłuszczu wątrobowego podczas terapii tesamorelinem [6]. Później Stanley i wsp. (2019) wykazali, że tesamorelin zmniejszał ilość tłuszczu wątrobowego o około 37% względem wartości wyjściowych u uczestników z niealkoholowym stłuszczeniem wątroby (NAFLD) związanym z HIV [7]. Wyniki te zwiększyły zainteresowanie tesamorelinem wśród kulturystów i biohackerów poszukujących poprawy zdrowia metabolicznego, lepszego wykorzystania składników odżywczych oraz wsparcia podczas agresywnych okresów redukcyjnych.

Tesamorelin może również poprawiać jakość mięśni i regenerację zamiast powodować wyłącznie szybki przyrost masy mięśniowej. Adrian i wsp. (2019) wykazali, że tesamorelin poprawiał gęstość mięśni oraz zwiększał powierzchnię przekroju kilku grup mięśni tułowia u uczestników, którzy osiągnęli redukcję tłuszczu trzewnego [8]. Lepsza gęstość mięśni może oznaczać mniejszą ilość tłuszczu śródmięśniowego i zdrowszą strukturę mięśni, co może wspierać wydolność, regenerację i jakość sylwetki.

Szlak GH–IGF-1 stymulowany przez tesamorelin może także poprawiać regenerację oraz produkcję energii komórkowej. Makimura i wsp. (2014) wykazali, że wzrost poziomu IGF-1 wywołany tesamorelinem był silnie związany z poprawą funkcji mitochondrialnych oraz regeneracji fosfokreatyny u otyłych dorosłych z obniżonym wydzielaniem GH [9]. Lepsza wydajność mitochondrialna i metabolizm energetyczny mogą wspierać regenerację potreningową, wydolność wysiłkową oraz odporność na zmęczenie.

Tesamorelin jest często omawiany w kontekście redukcji i rekompozycji sylwetki, ponieważ jego głównym efektem klinicznym jest redukcja tłuszczu trzewnego, a nie gwałtowna utrata masy ciała. W przeciwieństwie do termogeników lub leków wpływających na hormony tarczycy, tesamorelin nie działa jako bezpośredni spalacz tłuszczu. Zamiast tego wpływa na hormonalne szlaki związane z GH i IGF-1, oddziałując stopniowo na metabolizm tłuszczów, wykorzystanie składników odżywczych, regenerację oraz skład ciała [4–7]. Badania kliniczne konsekwentnie wykazywały poprawę obwodu talii, redukcję tłuszczu trzewnego, poprawę parametrów lipidowych oraz zachowanie tkanki mięśniowej zamiast jedynie dużych spadków masy ciała.

W porównaniu z bezpośrednimi iniekcjami HGH, tesamorelin może zapewniać bardziej kontrolowaną stymulację szlaków GH, ponieważ wykorzystuje naturalny system sygnalizacji przysadki mózgowej. Należy jednak pamiętać, że tesamorelin nadal znacząco zwiększa poziom IGF-1, a długotrwała stymulacja osi GH może nie być odpowiednia dla osób z aktywnymi nowotworami, niekontrolowaną cukrzycą lub niektórymi zaburzeniami endokrynologicznymi [1].

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane obejmują:

• reakcje w miejscu wstrzyknięcia
• zatrzymanie wody lub łagodne obrzęki
• ból lub sztywność stawów
• napięcie mięśniowe
• drętwienie lub mrowienie
• zaczerwienienie skóry
• podwyższony poziom IGF-1 [4–6]

Większość badań wykazywała stosunkowo stabilny poziom glukozy na czczo oraz HbA1c, jednak monitorowanie pozostaje ważne, ponieważ terapie wpływające na szlaki GH i IGF-1 mogą oddziaływać na wrażliwość insulinową u części osób [4–7].

W porównaniu z anabolicznymi sterydami lub suprfizjologicznym stosowaniem HGH, tesamorelin wydaje się bardziej przydatny do rekompozycji sylwetki, redukcji tłuszczu trzewnego, wsparcia regeneracji oraz optymalizacji metabolicznej niż do ekstremalnej hipertrofii mięśniowej lub szybkiego budowania masy. Obecne dane sugerują, że jego najsilniejsze działanie dotyczy poprawy składu ciała i zdrowia metabolicznego poprzez fizjologiczną aktywację endogennej sygnalizacji GH i IGF-1.

Disclaimer

Treść ma charakter wyłącznie edukacyjny i informacyjny i nie stanowi porady medycznej, diagnostycznej ani terapeutycznej. Tesamorelin jest lekiem na receptę zatwierdzonym do określonych wskazań medycznych i nie został oficjalnie zatwierdzony do kulturystyki ani poprawy wydolności fizycznej. Terapie wpływające na szlaki hormonu wzrostu i IGF-1 mogą wiązać się z ryzykiem, w tym obrzękami, zaburzeniami gospodarki glukozowej, zaburzeniami hormonalnymi oraz podwyższonym poziomem IGF-1, dlatego powinny być stosowane wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego specjalisty z odpowiednim monitorowaniem laboratoryjnym. Peptydy typu research-use-only oferowane przez dostawców takich jak Semax Polska są przeznaczone wyłącznie do badań laboratoryjnych i naukowych.

References

1. LiverTox: Clinical and Research Information on Drug-Induced Liver Injury [Internet]. (2018). Tesamorelin. Bethesda (MD): National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases. Available from: https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK548730/
2. Traynor, K. (2010). FDA approves tesamorelin for HIV-related lipodystrophy. American Journal of Health-System Pharmacy, 67(24), 2082–2082. https://doi.org/10.2146/news100082
3. PubChem. (2025). Tesamorelin Compound Summary. National Center for Biotechnology Information, National Library of Medicine. Available from: https://pubchem.ncbi.nlm.nih.gov/compound/Tesamorelin
4. Falutz, J., Mamputu, J. C., Potvin, D., Moyle, G., Soulban, G., Loughrey, H., Marsolais, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effects of tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in human immunodeficiency virus-infected patients with excess abdominal fat: A pooled analysis of two multicenter, double-blind placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 95(9), 4291–4304. https://doi.org/10.1210/jc.2010-0490
5. Falutz, J., Allas, S., Mamputu, J. C., Potvin, D., Kotler, D., Somero, M., Berger, D., Brown, S., Richmond, G., Fessel, J., Turner, R., & Grinspoon, S. (2008). Long-term safety and effects of tesamorelin, a growth hormone-releasing factor analogue, in HIV patients with abdominal fat accumulation. AIDS, 22(14), 1719–1728. https://doi.org/10.1097/QAD.0b013e32830a5058
6. Stanley, T. L., Feldpausch, M. N., Oh, J., Branch, K. L., Lee, H., Torriani, M., & Grinspoon, S. K. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized clinical trial. JAMA, 312(4), 380–389. https://doi.org/10.1001/jama.2014.8334
7. Stanley, T. L., Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., Purdy, J., Zheng, I., Pan, C. S., Agyapong, G., Torriani, M., Chung, R. T., & Grinspoon, S. K. (2019). Effect of tesamorelin on nonalcoholic fatty liver disease in HIV-positive individuals: A randomized, double-blind, multicenter study. The Lancet HIV, 6(12), e821–e830. https://doi.org/10.1016/S2352-3018(19)30338-8
8. Adrian, S., Scherzinger, A., Sanyal, A., et al. (2019). Growth hormone-releasing hormone analog, tesamorelin, reduces adipose tissue and increases muscle area in adults with HIV. The Journal of Frailty & Aging, 8(3), 154–159. https://doi.org/10.14283/jfa.2018.45
9. Makimura, H., Murphy, C. A., Feldpausch, M. N., & Grinspoon, S. K. (2014). Effects of tesamorelin on phosphocreatine recovery in obese subjects with reduced GH. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 99(1), 338–343. https://doi.org/10.1210/jc.2013-3436