Tesamorelin i Sermorelin – najważniejsze różnice

Tesamorelin i sermorelin to peptydy stymulujące naturalną produkcję hormonu wzrostu (GH), jednak są wykorzystywane do nieco innych celów i posiadają różny poziom potwierdzenia klinicznego [1–4]. Tesamorelin jest zwykle uznawany za silniejszy i lepiej przebadany pod kątem redukcji tłuszczu trzewnego oraz poprawy zdrowia metabolicznego, natomiast sermorelin częściej kojarzony jest z ogólnym wsparciem hormonu wzrostu, healthy aging, regeneracją i optymalizacją hormonalną [1–4].

Tesamorelin został zatwierdzony przez FDA do redukcji nadmiaru tłuszczu trzewnego u osób z lipodystrofią związaną z HIV, podczas gdy sermorelin był pierwotnie stosowany w diagnostyce i leczeniu niedoboru hormonu wzrostu u dzieci, a później zaczął być wykorzystywany off-label w terapiach wellness i optymalizacji hormonalnej u dorosłych [1,5].

Oba peptydy działają poprzez podobny szlak hormonalny. Wiążą się z receptorami hormonu uwalniającego hormon wzrostu (GHRH) w przednim płacie przysadki mózgowej, stymulując organizm do wydzielania własnego GH [2,6]. Wzrost poziomu GH zwiększa następnie produkcję insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (IGF-1), który wpływa na metabolizm tłuszczów, regenerację tkanek, utrzymanie masy mięśniowej, regenerację oraz regulację energii [2,6].

Istnieją jednak istotne różnice strukturalne między tymi peptydami. Tesamorelin jest stabilizowaną syntetyczną wersją ludzkiego GHRH składającą się z 44 aminokwasów i zawiera specjalną modyfikację trans-3-hexenoic acid, która poprawia stabilność i wydłuża aktywność w organizmie [1,7]. Sermorelin zawiera natomiast jedynie pierwsze 29 aminokwasów naturalnego GHRH i jest uznawany za klasyczny analog GHRH [6].

Tesamorelin posiada znacznie silniejsze dowody kliniczne dotyczące redukcji tłuszczu trzewnego, tłuszczu brzusznego oraz stłuszczenia wątroby. W dużych badaniach fazy III Falutz i wsp. (2010) wykazali, że tesamorelin zmniejszał ilość tłuszczu trzewnego o około 15,4% w ciągu 26 tygodni, jednocześnie poprawiając poziom triglicerydów i stosunek cholesterolu bez istotnego pogorszenia kontroli glikemii [8]. Badania długoterminowe pokazały, że efekty te mogły być utrzymywane nawet przez 52 tygodnie ciągłej terapii [9].

Dodatkowe badania Stanley i wsp. (2014) wykazały, że tesamorelin znacząco redukował zarówno tłuszcz trzewny, jak i tłuszcz wątrobowy u osób z HIV i nadmiernym nagromadzeniem tkanki tłuszczowej w obrębie brzucha [10]. Późniejsze badania dotyczące HIV-associated NAFLD wykazały około 37% względnej redukcji tłuszczu wątrobowego po 12 miesiącach terapii [11].

Badania nad sermorelinem koncentrują się bardziej na przywracaniu naturalnej produkcji GH i wspieraniu healthy aging niż na bezpośrednim wpływie na tłuszcz trzewny. Corpas i wsp. (1992) wykazali, że sermorelin zwiększał poziomy GH i IGF-1 u osób starszych do wartości bardziej zbliżonych do obserwowanych u osób młodszych [3]. Khorram i wsp. (1997) stwierdzili natomiast, że długoterminowa terapia sermorelinem poprawiała beztłuszczową masę ciała, grubość skóry, wrażliwość insulinową, libido oraz ogólne samopoczucie u starszych kobiet i mężczyzn [4]. Vittone i wsp. (1997) wykazali również, że nocne iniekcje sermorelinu zwiększały naturalne nocne wydzielanie GH bez wywoływania nadmiernie wysokich poziomów hormonów [12].

Kolejną istotną różnicą jest intensywność działania hormonalnego. Tesamorelin zwykle powoduje silniejszy wzrost IGF-1 oraz bardziej wyraźne zmiany w zakresie tłuszczu trzewnego i markerów metabolicznych [8–11]. Sermorelin jest z kolei uznawany za łagodniejszy i bardziej fizjologiczny, co oznacza, że może delikatniej naśladować naturalną sygnalizację GH pochodzącą z podwzgórza. Z tego powodu sermorelin jest często wybierany w programach healthy aging lub optymalizacji hormonalnej skoncentrowanych na długoterminowym wsparciu organizmu, jakości snu, regeneracji i stopniowym wspieraniu naturalnej produkcji GH, a nie na agresywnej redukcji tkanki tłuszczowej czy terapii metabolicznej [3,4,12].

Oba peptydy są zwykle uznawane za bezpieczniejsze niż bezpośrednia terapia rekombinowanym hormonem wzrostu (HGH), ponieważ stymulują organizm do produkcji własnego GH zamiast dostarczać hormon z zewnątrz. W badaniach nad tesamorelinem najczęściej zgłaszano działania niepożądane takie jak:

• reakcje w miejscu iniekcji
• łagodne zatrzymanie wody i obrzęki
• bóle stawów (arthralgia)
• sporadyczne problemy związane z kontrolą glukozy [8,9]

Działania niepożądane sermorelinu są zwykle łagodne i mogą obejmować:

• zaczerwienienie skóry
• bóle głowy
• nudności
• zawroty głowy
• podrażnienie w miejscu iniekcji [4,6]

Ponieważ oba peptydy zwiększają aktywność GH i IGF-1, monitorowanie parametrów metabolicznych i hormonalnych pozostaje ważne, szczególnie u osób z ryzykiem cukrzycy, zaburzeniami endokrynologicznymi lub historią chorób nowotworowych.

W praktyce tesamorelin jest zwykle lepiej udokumentowaną opcją, gdy celem jest evidence-based redukcja tłuszczu trzewnego, poprawa stłuszczenia wątroby oraz wsparcie zdrowia metabolicznego, szczególnie u osób z otyłością centralną lub lipodystrofią związaną z HIV [8–11]. Sermorelin częściej stosowany jest w kontekście ogólnej optymalizacji hormonalnej, healthy aging, regeneracji, jakości snu oraz stopniowego wspierania naturalnej produkcji GH [3,4,12].

Ogólnie rzecz biorąc, lepszy wybór zależy od głównego celu terapii. Tesamorelin jest silniejszy pod względem wpływu na metabolizm i kompozycję ciała, natomiast sermorelin bywa postrzegany jako łagodniejsza opcja do długoterminowego wsparcia GH i wellness-oriented hormone optimization.

Z perspektywy rynku research peptides, peptydy takie jak tesamorelin i sermorelin są również dostępne u dostawców takich jak Semax Polska wyłącznie do badań laboratoryjnych i naukowych.

Disclaimer

Treść ma charakter wyłącznie edukacyjny i informacyjny i nie stanowi porady medycznej, diagnostycznej ani terapeutycznej. Tesamorelin i sermorelin wpływają na oś hormonu wzrostu oraz IGF-1 i powinny być stosowane wyłącznie pod nadzorem wykwalifikowanego specjalisty z odpowiednim monitorowaniem laboratoryjnym. Indywidualne reakcje organizmu, ryzyko oraz status prawny mogą różnić się w zależności od historii medycznej i kraju. Peptydy research-use-only oferowane przez dostawców takich jak Semax Polska są przeznaczone wyłącznie do badań laboratoryjnych i naukowych.

References

1. LiverTox: Clinical and Research Information on Drug-Induced Liver Injury [Internet]. (2018). Tesamorelin. Bethesda (MD): National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases.
2. Pombo, C. M., Zalvide, J., Gaylinn, B. D., et al. (2000). Growth hormone-releasing hormone stimulates mitogen-activated protein kinase. Endocrinology, 141(6), 2113–2119. https://doi.org/10.1210/endo.141.6.7513
3. Corpas, E., Harman, S. M., Piñeyro, M. A., Roberson, R., & Blackman, M. R. (1992). Growth hormone (GH)-releasing hormone-(1-29) twice daily reverses the decreased GH and insulin-like growth factor-I levels in old men. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 75(2), 530–535. https://doi.org/10.1210/jcem.75.2.1379256
4. Khorram, O., Laughlin, G. A., & Yen, S. S. C. (1997). Endocrine and metabolic effects of long-term administration of [Nle27]growth hormone-releasing hormone-(1-29)-NH2 in age-advanced men and women. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 82(5), 1472–1479. https://doi.org/10.1210/jcem.82.5.3943
5. Prakash, A., & Goa, K. L. (1999). Sermorelin: A review of its use in the diagnosis and treatment of children with idiopathic growth hormone deficiency. BioDrugs, 12(2), 139–157. https://doi.org/10.2165/00063030-199912020-00007
6. Bowers, C. Y. (1998). Growth hormone-releasing peptide (GHRP). Cellular and Molecular Life Sciences, 54(12), 1316–1329. https://doi.org/10.1007/s000180050257
7. PubChem. (2025). Tesamorelin Compound Summary. National Center for Biotechnology Information, National Library of Medicine.
8. Falutz, J., Mamputu, J. C., Potvin, D., Moyle, G., Soulban, G., Loughrey, H., Marsolais, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effects of tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in human immunodeficiency virus-infected patients with excess abdominal fat: A pooled analysis of two multicenter, double-blind placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 95(9), 4291–4304. https://doi.org/10.1210/jc.2010-0490
9. Falutz, J., Allas, S., Mamputu, J. C., et al. (2008). Long-term safety and effects of tesamorelin, a growth hormone-releasing factor analogue, in HIV patients with abdominal fat accumulation. AIDS, 22(14), 1719–1728. https://doi.org/10.1097/QAD.0b013e32830a5058
10. Stanley, T. L., Feldpausch, M. N., Oh, J., et al. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized clinical trial. JAMA, 312(4), 380–389. https://doi.org/10.1001/jama.2014.8334
11. Stanley, T. L., Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., et al. (2019). Effect of tesamorelin on nonalcoholic fatty liver disease in HIV-positive individuals: A randomized, double-blind, multicenter study. The Lancet HIV, 6(12), e821–e830. https://doi.org/10.1016/S2352-3018(19)30338-8
12. Vittone, J., Blackman, M. R., Busby-Whitehead, J., et al. (1997). Effects of single nightly injections of growth hormone-releasing hormone (GHRH 1-29) in healthy elderly men. Metabolism, 46(1), 89–96. https://doi.org/10.1016/S0026-0495(97)90174-8