Tesamorelin voor en na: na hoeveel tijd zijn de effecten zichtbaar?

Tesamorelin begint doorgaans meetbare vermindering van visceraal buikvet te veroorzaken binnen ongeveer 3 tot 6 maanden dagelijks gebruik. Meer merkbare verbeteringen in lichaamssamenstelling, levervetgehalte en metabole gezondheid worden vaak waargenomen na 6 tot 12 maanden voortgezette therapie [1–7]. Klinische onderzoeken die de effecten van Tesamorelin voor en na aantonen, laten consequent een geleidelijke vermindering van diepvisceraal buikvet zien, een afname van de middelomtrek, een verbetering van de levervetniveaus en ondersteuning bij het behoud van vetvrije spiermassa.

Vroege „voor-en-na”-veranderingen tijdens het gebruik van tesamorelin worden vaak gemeld in de eerste 12 tot 26 weken van de behandeling. In een gerandomiseerde, placebogecontroleerde studie uitgevoerd door Falutz J et al. (2007) bereikten HIV-positieve personen die dagelijks 2 mg tesamorelin gebruikten na 26 weken een vermindering van het visceraal buikvet van ongeveer 15% in vergelijking met de placebogroep [1]. Bij de deelnemers werd in dezelfde behandelingsperiode ook een verbetering waargenomen in de tailleomtrek, het triglyceridengehalte en de cholesterolwaarden.

Soortgelijke resultaten werden gerapporteerd door Falutz J et al. (2010), die twee grote fase III-klinische studies analyseerden onder 806 hiv-positieve personen met overmatig buikvet [2]. Na 26 weken verminderde tesamorelin het visceraal vetweefsel met ongeveer 15,4%. De onderzoekers constateerden in deze periode ook een aanzienlijke verbetering van de tailleomtrek en van problemen met het lichaamsbeeld. Deelnemers die de behandeling voortzetten, behielden of verbeterden deze verminderingen gedurende 52 weken, terwijl degenen die de therapie stopzetten, na verloop van tijd geleidelijk weer buikvet opbouwden.

De tijd die nodig is om levervet te verminderen, kan iets langer zijn dan de tijd die nodig is om merkbare veranderingen in buikvet te zien. In een gerandomiseerde klinische studie uitgevoerd door Stanley TL et al. (2014) ondervonden deelnemers die gedurende 6 maanden met tesamorelin werden behandeld een significante afname van zowel visceraal buikvet als levervet in vergelijking met placebo [3]. De langetermijnresultaten van Stanley TL et al. (2019) toonden aan dat tesamorelin na 12 maanden behandeling het levervet met ongeveer 37% had verminderd ten opzichte van de uitgangswaarden bij personen met HIV-gerelateerde niet-alcoholische leververvetting (NAFLD) [4]. Levervet verwijst naar vet dat in de lever is opgeslagen. Na een jaar bereikten 35% van de deelnemers die tesamorelin kregen een levervetgehalte van minder dan 5%, vergeleken met slechts 4% in de placebogroep.

Onderzoek suggereert ook dat tesamorelin de spierkwaliteit en de algehele lichaamssamenstelling kan verbeteren binnen dezelfde behandelingsperiode. Adrian S et al. (2019) vonden dat deelnemers die reageerden op tesamorelin na 26 weken een verbetering in spierdichtheid en spieroppervlak vertoonden, terwijl visceraal vet afnam [5]. Spierdichtheid verwijst naar de kwaliteit en samenstelling van de spieren, wat suggereert dat de „voor en na”-veranderingen zowel een vermindering van buikvet als het behoud of de verbetering van vetvrije massa kunnen omvatten.

De snelheid en omvang van de effecten van tesamoreline kunnen variëren afhankelijk van de uitgangsmetabole status, de regelmaat van de behandeling en de individuele fysiologie. Volgens Mangili A et al. (2015) vertoonden individuen met het metabool syndroom, verhoogde triglycerideniveaus, obesitas en hogere cardiovasculaire risicofactoren vaak grotere verminderingen van visceraal vet tijdens tesamorelinetherapie [6].

Belangrijk is dat uit onderzoek consequent blijkt dat voortzetting van de behandeling noodzakelijk kan zijn om de door tesamorelin bereikte vetvermindering te behouden. In een langetermijnonderzoek van Falutz J et al. (2008) kwamen deelnemers die het gebruik van tesamorelin na een aanvankelijke verbetering stopzetten, relatief snel weer buikvet op, terwijl degenen die de therapie voortzetten gedurende 52 weken een vetvermindering van ongeveer 18% behielden [7]. Deze resultaten suggereren dat de metabole werking van tesamorelin afhankelijk is van de voortdurende stimulatie van de natuurlijke groeihormoonroute van het lichaam.

Over het algemeen suggereren de huidige klinische gegevens dat tesamorelin zichtbare en meetbare reducties in visceraal vet kan beginnen te veroorzaken binnen ongeveer 3 tot 6 maanden, terwijl verdere verbeteringen in levervet, metabole gezondheid en lichaamssamenstelling zich vaak verder ontwikkelen gedurende 6 tot 12 maanden van consistente dagelijkse behandeling [1–7].

Disclaimer

De inhoud is uitsluitend bedoeld voor educatieve en wetenschappelijk-informatieve doeleinden. Het mag niet worden geïnterpreteerd als medisch advies, diagnose of therapeutische aanbeveling. Tesamorelin is een geneesmiddel op recept dat voornamelijk is goedgekeurd voor de behandeling van lipodystrofie bij HIV. Individuele reacties op de behandeling kunnen variëren, en therapieën die groeien-hormoon-routes beïnvloeden, vereisen medisch toezicht, laboratoriummonitoring en een individuele klinische beoordeling door een gekwalificeerde zorgverlener.

Referenties

1. Falutz J, Allas, S., Blot, K., et al. (2007). Metabole effecten van een groeihormoon-vrijmakende factor bij patiënten met HIV. The New England Journal of Medicine, 357(23), 2359–2370. https://doi.org/10.1056/NEJMoa072375
2. Falutz J, Mamputu, J. C., Potvin, D., Moyle, G., Soulban, G., Loughrey, H., Marsolais, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effecten van tesamoreline (TH9507), een analoog van groeihormoon-releasing factor, bij mensen met hiv-infectie en overtollig buikvet: Een gepoolde analyse van twee multicenter, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken met veiligheidsverlengingsgegevens. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 95(9), 4291–4304. https://doi.org/10.1210/jc.2010-0490
3. Stanley TL, Feldpausch, M. N., Oh, J., et al. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized clinical trial. JAMA, 312(4), 380–389. https://doi.org/10.1001/jama.2014.8334
4. Stanley TL, Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., et al. (2019). Effect van tesamorelin op niet-alcoholische vette leverziekte bij HIV-positieve personen: Een gerandomiseerde, dubbelblinde, multicentrische studie. The Lancet HIV, 6(12), e821–e830. https://doi.org/10.1016/S2352-3018(19)30338-8
5. Adrian S, Scherzinger, A., Sanyal, A., et al. (2019). Growth hormone-releasing hormone-analoog, tesamorelin, vermindert spiervet en vergroot spieroppervlak bij volwassenen met HIV. Het Tijdschrift voor Fragiliteit & Veroudering, 8(3), 154–159. https://doi.org/10.14283/jfa.2018.45
6. Mangili A, Falutz, J., Mamputu, J. C., Stepanians, M., & Hayward, B. (2015). Voorspellers van behandelingsrespons op tesamorelin, een groeihormoon-releasing factor-analoog, bij met HIV geïnfecteerde patiënten met overmatig buikvet. PLoS EEN, 10(10), e0140358. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0140358
7. Falutz J, Allas, S., Mamputu, J. C., et al. (2008). Langetermijnveiligheid en effecten van tesameline, een groeihormoon-releasing factor analoog, bij HIV-patiënten met abdominale vetophoping. AIDS, 22(14), 1719–1728. https://doi.org/10.1097/QAD.0b013e32830a5058