Ja, talrijke klinische onderzoeken bij mensen tonen aan dat tesamoreline effectief visceraal buikvet vermindert, de lichaamssamenstelling verbetert en het vetgehalte in de lever verlaagt, met name bij personen met HIV-gerelateerde lipodystrofie en gerelateerde metabole stoornissen [1-8]. Tesamoreline werkt op vetvermindering door het natuurlijke groeihormoon-releasing hormone (GHRH) pad te stimuleren, wat de productie van endogeen groeihormoon (GH) en insuline-achtige groeifactor-1 (IGF-1) verhoogt. Deze hormonale veranderingen verhogen de lipolyse, het proces waarbij opgeslagen vet wordt afgebroken voor energie, wat leidt tot een meer gerichte reductie van schadelijk visceraal vet in plaats van alleen algemeen gewichtsverlies [1-3].
Klinisch bewijs toont consequent meetbare effecten op het vetverlies tijdens behandeling met tesamorelin aan. In een placebogecontroleerd onderzoek uitgevoerd door Falutz J et al. (2007) bereikten HIV-positieve personen die gedurende 26 weken dagelijks 2 mg tesamorelin gebruikten een vermindering van ongeveer 15% van het visceraal buikvet in vergelijking met de placebogroep [4]. Bij de deelnemers werd ook een afname van de tailleomtrek en een verbetering van de triglyceriden- en cholesterolwaarden waargenomen, zonder significante verslechtering van de bloedsuikerspiegel.
Grotere fase III-klinische studies hebben deze resultaten bevestigd. In een multicentrische poolanalyse onder 806 deelnemers rapporteerden Falutz J et al. (2010) een gemiddelde afname van het visceraal vetweefsel met ongeveer 15,4% na 26 weken behandeling met tesamorelin [5]. De onderzoekers constateerden ook een verbetering van de tailleomtrek, het uiterlijk van de buik en enkele metabole markers. Belangrijk is dat deelnemers die de behandeling voortzetten de voordelen van de vetafname tot 52 weken behielden, terwijl degenen die de behandeling stopzetten relatief snel weer visceraal vet opbouwden.
Tesamorelin bleek ook voordelen te bieden bij het verminderen van levervet in verband met abdominale obesitas en metabole stoornissen. In een gerandomiseerde klinische studie uitgevoerd door Stanley TL et al. (2014) verminderde tesamorelin zowel visceraal buikvet als levervet aanzienlijk bij HIV-positieve personen met overmatige vetophoping in de buik [6]. Levervet verwijst naar vet dat in de lever is opgeslagen. Deelnemers die tesamorelin kregen, vertoonden een afname van diepgelegen buikvet, terwijl in de placebogroep een toename werd waargenomen. Soortgelijke resultaten werden gerapporteerd in een multicentrisch onderzoek van Stanley TL et al. (2019), waarin tesamorelin de hoeveelheid levervet met ongeveer 37% verminderde ten opzichte van de uitgangswaarden bij personen met niet-alcoholische leververvetting (NAFLD) geassocieerd met HIV [7].
Onderzoek suggereert verder dat tesamoline de algehele lichaamssamenstelling verbetert in plaats van alleen het lichaamsgewicht op de weegschaal te verlagen. Adrian S. et al. (2019) toonden aan dat mensen die reageerden op behandeling met tesamoline een toename van de spiermassa en spierdichtheid ervoeren, terwijl de abdominale vetmassa afnam [8]. Spierdichtheid verwijst naar de kwaliteit en samenstelling van de spieren, wat suggereert dat tesamoline kan helpen bij het behoud of de verbetering van vetvrije massa, terwijl het schadelijke viscerale vet wordt verminderd.
De hoeveelheid vet die tijdens het gebruik van tesamorelin wordt verloren, kan van persoon tot persoon verschillen, maar onderzoeken tonen consequent een klinisch significante afname van visceraal vet aan na ongeveer 3 tot 6 maanden dagelijkse behandeling. In veel klinische onderzoeken varieerde de afname van visceraal vetweefsel van ongeveer 11% tot 18%, afhankelijk van de behandelingsduur en individuele metabole kenmerken [4,5,9]. Deelnemers met het metabool syndroom, verhoogde triglyceridenwaarden, obesitas en een verhoogd cardiovasculair risico bereikten vaak grotere verminderingen van visceraal vet tijdens de behandeling [10].
Tesamorelin lijkt bijzonder effectief te zijn in het verminderen van visceraal buikvet, in plaats van algemeen gewichtsverlies te veroorzaken. In tegenstelling tot veel afslanktherapieën, die zowel vet als spiermassa kunnen verminderen, richt tesamorelin zich bij voorkeur op diep visceraal buikvet, terwijl het helpt bij het behouden van gezonder onderhuids vet en vetvrije lichaamsmassa [3–6]. Klinische studies hebben ook verbeteringen aangetoond in middelomtrek, hoeveelheid lichaamsvet, levervet, triglycerideniveaus en adiponectine [5,11]. Adiponectine is een hormoon dat betrokken is bij insulinegevoeligheid en metabole regulatie.
Uit onderzoek blijkt ook dat het voortzetten van de behandeling van belang kan zijn voor het behoud van de effecten. Langdurige studies hebben aangetoond dat deelnemers die stopten met de tesamorelintherapie in de loop van de tijd vaak weer visceraal buikvet aankwamen, terwijl het voortzetten van de therapie de reductie van buikvet en de verbetering van metabole parameters handhaafde [5,9]. Dit suggereert dat de werking van tesamorelin afhankelijk is van continue stimulatie van de natuurlijke GH-paden van het lichaam.
Over het algemeen tonen huidige klinische bewijzen aan dat tesamorelin effectief visceraal buikvet vermindert en de lichaamssamenstelling verbetert, met name bij personen met HIV-gerelateerde lipodystrofie en leververvetting. Studies bij mensen laten consequent een verlaging zien van de hoeveelheid buikvet, middelomtrek, levervet en metabool risicocorrelatie, terwijl de vetvrije spiermassa behouden blijft en de glucosespiegel relatief stabiel is [4–11].
Disclaimer
De inhoud is uitsluitend bedoeld voor educatieve en wetenschappelijk-informatieve doeleinden. Het mag niet worden opgevat als medisch advies, diagnose of therapeutische aanbeveling. Tesamorelin is een geneesmiddel op recept dat voornamelijk is goedgekeurd voor de behandeling van HIV-gerelateerde lipodystrofie. Behandelingen die invloed hebben op groeihormonen en metabole routes vereisen medisch toezicht, laboratoriummonitoring en individuele klinische evaluatie door een gekwalificeerde zorgverlener.
Referenties
- LeverTox: Klinische en onderzoeksmatige informatie over door medicijnen veroorzaakt leverschade [Internet]. (2018). Tesamoreline. Bethesda (MD): National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases. Beschikbaar op: NCBI Bookshelf Tesamorelin Overzicht
- PubChem. (2025). Tesamorelin Samenvatting. Nationaal Centrum voor Biotechnologische Informatie. Beschikbaar op: PubChem Tesamorelinsamenvatting
- Falutz J, Allas, S., Blot, K., et al. (2007). Metabole effecten van een groeihormoon-vrijmakende factor bij patiënten met HIV. The New England Journal of Medicine, 357(23), 2359–2370. https://doi.org/10.1056/NEJMoa072375
- Falutz J, Potvin, D., Mamputu, J. C., Assaad, H., Zoltowska, M., Michaud, S. E., Berger, D., Somero, M., Moyle, G., Brown, S., Martorell, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effects of tesamorelin, a growth hormone-releasing factor, in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized placebo-controlled trial with a safety extension. Journal of Acquired Immune Deficiency Syndromes, 53(3), 311–322. https://doi.org/10.1097/QAI.0b013e3181cbdaff
- Falutz J, Mamputu, J. C., Potvin, D., Moyle, G., Soulban, G., Loughrey, H., Marsolais, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effecten van tesamoreline (TH9507), een analoog van groeihormoon-releasing factor, bij mensen met hiv-infectie en overtollig buikvet: Een gepoolde analyse van twee multicenter, dubbelblinde, placebogecontroleerde fase 3-onderzoeken met veiligheidsverlengingsgegevens. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 95(9), 4291–4304. https://doi.org/10.1210/jc.2010-0490
- Stanley TL, Feldpausch, M. N., Oh, J., et al. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized clinical trial. JAMA, 312(4), 380–389. https://doi.org/10.1001/jama.2014.8334
- Stanley TL, Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., et al. (2019). Effect van tesamorelin op niet-alcoholische vette leverziekte bij HIV-positieve personen: Een gerandomiseerde, dubbelblinde, multicentrische studie. The Lancet HIV, 6(12), e821–e830. https://doi.org/10.1016/S2352-3018(19)30338-8
- Adrian S, Scherzinger, A., Sanyal, A., et al. (2019). Growth hormone-releasing hormone-analoog, tesamorelin, vermindert spiervet en vergroot spieroppervlak bij volwassenen met HIV. Het Tijdschrift voor Fragiliteit & Veroudering, 8(3), 154–159. https://doi.org/10.14283/jfa.2018.45
- Falutz J, Allas, S., Mamputu, J. C., et al. (2008). Langetermijnveiligheid en effecten van tesameline, een groeihormoon-releasing factor analoog, bij HIV-patiënten met abdominale vetophoping. AIDS, 22(14), 1719–1728. https://doi.org/10.1097/QAD.0b013e32830a5058
- Mangili A, Falutz, J., Mamputu, J. C., Stepanians, M., & Hayward, B. (2015). Voorspellers van behandelingsrespons op tesamorelin, een groeihormoon-releasing factor-analoog, bij met HIV geïnfecteerde patiënten met overmatig buikvet. PLoS EEN, 10(10), e0140358. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0140358
- Stanley TL, Falutz, J., Marsolais, C., et al. (2012). Vermindering van viscerale adipositas is geassocieerd met een verbeterd metaboolprofiel bij HIV-geïnfecteerde patiënten die tesamorelin ontvangen. Clinical Infectious Diseases, 54(11), 1642–1651. https://doi.org/10.1093/cid/cis251