Tesamorelin przed i po: po jakim czasie widać efekty?

Tesamorelin zwykle zaczyna powodować mierzalne zmniejszenie trzewnego tłuszczu brzusznego w ciągu około 3 do 6 miesięcy codziennego stosowania. Bardziej zauważalne poprawy składu ciała, poziomu tłuszczu w wątrobie oraz zdrowia metabolicznego są często obserwowane po 6 do 12 miesiącach kontynuowanej terapii [1–7]. Badania kliniczne pokazujące efekty Tesamorelin przed i po konsekwentnie wykazują stopniowe zmniejszanie głęboko położonego tłuszczu brzusznego, redukcję obwodu talii, poprawę poziomu tłuszczu wątrobowego oraz wsparcie w utrzymaniu beztłuszczowej masy ciała.

Wczesne zmiany „przed i po” podczas stosowania tesamorelinu są często zgłaszane w ciągu pierwszych 12 do 26 tygodni leczenia. W randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo przeprowadzonym przez Falutz J i wsp. (2007), osoby HIV-pozytywne stosujące 2 mg tesamorelinu dziennie osiągnęły około 15% redukcji trzewnego tłuszczu brzusznego po 26 tygodniach w porównaniu z placebo [1]. U uczestników zaobserwowano również poprawę obwodu talii, poziomu trójglicerydów oraz wskaźników cholesterolu w tym samym okresie leczenia.

Podobne wyniki przedstawili Falutz J i wsp. (2010), którzy przeanalizowali dwa duże badania kliniczne fazy III obejmujące 806 osób HIV-pozytywnych z nadmiernym tłuszczem brzusznym [2]. Po 26 tygodniach tesamorelin zmniejszył trzewną tkankę tłuszczową o około 15,4%. Badacze zaobserwowali także znaczną poprawę obwodu talii oraz problemów związanych z wyglądem sylwetki w tym okresie. Uczestnicy kontynuujący leczenie utrzymywali lub dodatkowo poprawiali te redukcje przez 52 tygodnie, natomiast osoby, które przerwały terapię, stopniowo ponownie gromadziły tłuszcz brzuszny z czasem.

Czas potrzebny do redukcji tłuszczu wątrobowego może być nieco dłuższy niż czas potrzebny do zauważalnych zmian tłuszczu brzusznego. W randomizowanym badaniu klinicznym przeprowadzonym przez Stanley TL i wsp. (2014), uczestnicy leczeni tesamorelinem przez 6 miesięcy doświadczyli znaczącej redukcji zarówno trzewnego tłuszczu brzusznego, jak i tłuszczu wątrobowego w porównaniu z placebo [3]. Długoterminowe wyniki Stanley TL i wsp. (2019) wykazały, że po 12 miesiącach leczenia tesamorelin zmniejszył tłuszcz wątrobowy o około 37% względem wartości wyjściowych u osób z niealkoholową stłuszczeniową chorobą wątroby (NAFLD) związaną z HIV [4]. Tłuszcz wątrobowy odnosi się do tłuszczu magazynowanego wewnątrz wątroby. Po roku 35% uczestników otrzymujących tesamorelin osiągnęło poziom tłuszczu wątrobowego poniżej 5%, w porównaniu z jedynie 4% w grupie placebo.

Badania sugerują również, że tesamorelin może poprawiać jakość mięśni i ogólny skład ciała w tym samym okresie leczenia. Adrian S i wsp. (2019) stwierdzili, że uczestnicy reagujący na tesamorelin po 26 tygodniach doświadczyli poprawy gęstości mięśni i powierzchni mięśni przy jednoczesnym zmniejszeniu tłuszczu trzewnego [5]. Gęstość mięśni odnosi się do jakości i składu mięśni, co sugeruje, że zmiany „przed i po” mogą obejmować zarówno redukcję tłuszczu brzusznego, jak i zachowanie lub poprawę beztłuszczowej tkanki.

Szybkość i zakres efektów tesamorelinu mogą się różnić w zależności od wyjściowego stanu metabolicznego, regularności leczenia oraz indywidualnej fizjologii. Według Mangili A i wsp. (2015), osoby z zespołem metabolicznym, podwyższonym poziomem trójglicerydów, otyłością oraz wyższymi markerami ryzyka sercowo-naczyniowego często osiągały większe redukcje tłuszczu trzewnego podczas terapii tesamorelinem [6].

Co ważne, badania konsekwentnie pokazują, że kontynuacja leczenia może być konieczna do utrzymania efektów redukcji tłuszczu osiągniętych dzięki tesamorelinowi. W długoterminowym badaniu Falutz J i wsp. (2008), uczestnicy, którzy przerwali stosowanie tesamorelinu po początkowej poprawie, stosunkowo szybko ponownie gromadzili tłuszcz brzuszny, podczas gdy osoby kontynuujące terapię utrzymywały około 18% redukcji tłuszczu trzewnego przez 52 tygodnie [7]. Wyniki te sugerują, że metaboliczne działanie tesamorelinu zależy od ciągłej stymulacji naturalnego szlaku hormonu wzrostu organizmu.

Ogólnie rzecz biorąc, obecne dowody kliniczne sugerują, że tesamorelin może zacząć powodować widoczne i mierzalne zmniejszenie tłuszczu brzusznego w ciągu około 3 do 6 miesięcy, podczas gdy większe poprawy tłuszczu wątrobowego, zdrowia metabolicznego oraz składu ciała często rozwijają się dalej przez 6 do 12 miesięcy konsekwentnego codziennego leczenia [1–7].

Zastrzeżenie

Treść ma charakter wyłącznie edukacyjny i naukowo-informacyjny. Nie należy jej interpretować jako porady medycznej, diagnozy ani zaleceń terapeutycznych. Tesamorelin jest lekiem na receptę zatwierdzonym głównie do leczenia lipodystrofii związanej z HIV. Indywidualne reakcje na leczenie mogą się różnić, a terapie wpływające na szlaki hormonu wzrostu wymagają nadzoru medycznego, monitorowania laboratoryjnego oraz indywidualnej oceny klinicznej przez wykwalifikowanego pracownika ochrony zdrowia.

References

1. Falutz J, Allas, S., Blot, K., et al. (2007). Metabolic effects of a growth hormone-releasing factor in patients with HIV. The New England Journal of Medicine, 357(23), 2359–2370. https://doi.org/10.1056/NEJMoa072375
2. Falutz J, Mamputu, J. C., Potvin, D., Moyle, G., Soulban, G., Loughrey, H., Marsolais, C., Turner, R., & Grinspoon, S. (2010). Effects of tesamorelin (TH9507), a growth hormone-releasing factor analog, in human immunodeficiency virus-infected patients with excess abdominal fat: A pooled analysis of two multicenter, double-blind placebo-controlled phase 3 trials with safety extension data. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 95(9), 4291–4304. https://doi.org/10.1210/jc.2010-0490
3. Stanley TL, Feldpausch, M. N., Oh, J., et al. (2014). Effect of tesamorelin on visceral fat and liver fat in HIV-infected patients with abdominal fat accumulation: A randomized clinical trial. JAMA, 312(4), 380–389. https://doi.org/10.1001/jama.2014.8334
4. Stanley TL, Fourman, L. T., Feldpausch, M. N., et al. (2019). Effect of tesamorelin on nonalcoholic fatty liver disease in HIV-positive individuals: A randomized, double-blind, multicenter study. The Lancet HIV, 6(12), e821–e830. https://doi.org/10.1016/S2352-3018(19)30338-8
5. Adrian S, Scherzinger, A., Sanyal, A., et al. (2019). Growth hormone-releasing hormone analogue, tesamorelin, decreases muscle fat and increases muscle area in adults with HIV. The Journal of Frailty & Aging, 8(3), 154–159. https://doi.org/10.14283/jfa.2018.45
6. Mangili A, Falutz, J., Mamputu, J. C., Stepanians, M., & Hayward, B. (2015). Predictors of treatment response to tesamorelin, a growth hormone-releasing factor analog, in HIV-infected patients with excess abdominal fat. PLoS ONE, 10(10), e0140358. https://doi.org/10.1371/journal.pone.0140358
7. Falutz J, Allas, S., Mamputu, J. C., et al. (2008). Long-term safety and effects of tesamorelin, a growth hormone-releasing factor analogue, in HIV patients with abdominal fat accumulation. AIDS, 22(14), 1719–1728. https://doi.org/10.1097/QAD.0b013e32830a5058